Bik Ndoja (1925 - 2015)

kengetari bik ndoja ludovik gjergji
Bik Ndoja (emri i vërtetë Ludovik Gjergji) ka qenë një nga këngëtarët më të shquar të muzikës popullore shkodrane. Lindi në Shkodër më 13 gusht 1925 në një familje me origjinë mirditore. Në vitin 1969 është vleresuar me titullin "Artist i Merituar", në vitin 1999 Bashkia Shkodër e nderon me titullin "Krenaria e Qytetit", në vitin 2007 Qendra Kombëtare e veprimtarive folklorike, me drejtor Esat Ruka, i jep titullin "Interpretues i shquar i jares shkodrane"!

Përditësim: Bik Ndoja vdiq më 27 dhjetor 2015, në Shkodër.

Më 28 dhjetor 2016 Presidenti i Republikës së Shqipërisë Z. Bujar Nishani dekoron këngëtarin Ludovik Gjergji (Bik Ndoja) (pas vdekjes) me Dekoratën "Nderi i Kombit".

Bik Ndoja: Këngëtar më bëri Rusi i Vogël


- Intervistë me Artistin e Merituar Bik Ndoja

I nderuar Bik, dëshironi ta fillojmë intervistën me disa komplimente për ju, të cilat i meritoni, apo disi ndryshe?

Oh, faleminderit për intervistën dhe mirëserdhe në shtëpinë time. Si të doni le ta fillojmë, vetëm me komplimente jo. Ato nuk i kanë shërbye askujt në asnji kohë.

Atëherë le t'ia fillojmë me origjinën tuaj?

Origjina jonë, sipas thënieve të baballarëve, fillon kur ndër shtatë vëllazën, gjashtë prej tyne vdesin në luftra me turkun dhe për gjakë. Mbijeton vetëm gjyshi im, Gjergj Mirdita, dhe për të mos u shue ky fis e merr nji familje e fortë nga Gjakova, të cilës fatkeqësisht nuk ia di emrin, dhe e mban në besë derisa u fal gjaku. Gjyshi kthehet në Mirditë, martohet, i lindin tre djem e nji vajzë. Nji djalë i vdes e kështu mbetën gjyshi, gjyshja - Dila, Marku, Ndoja e Marija. Në vitin 1880 gjyshi im vjen në Shkodër, tek nji mik i tij për banim. Në këtë kohe im atë ka qenë nëntë vjeç. Babai im u martua me Gjysten e Frano Kikës dhe lindëm Gjergji, Lodoviku (Biku), Pjerini dhe Albina. Pra, origjina jonë asht mirditore.

Mund të na tregosh se si zuri rrënje kënga popullore qytetare tek ju?

Këtë, unë ia dedikoj lagjes Rus i Vogël, ku u rrita. Nuk mund të rri pa i thanë disa fjalë për ta. Ishin njerëz të mirë, të ndershëm, shumë humanë, i qanin hallin njëri-tjetrit, i banin vizita njëri-tjetrit, ndihmueshin njëri-tjetrin. Ne nuk ishim të pasun, por shpeshherë im atë më jepte nji zymyl kashte të mbluem me kashtë e më thoshte: "sa të erret, ke me e çue tek dera e "filanit" e ki kujdes mos të shohin kush ...". Gjithë ajo lagje e këndonte kangën, kërcenin vallen shkodrane e bisedojshin për folklorin. I merrja leje babës e shkoja nëpër festa familjare dhe t'u them të vërtetën hipnotizohesha nga bukuria e atyne kangëve e valleve. E kështu more bir! Mua më pushtoj kanga që nuk mu nda të tan jetën, të cilës i fala çdo gja me dëshirë.

Të lutem, a mund të na i thuash disa nga familjet e njohura të lagjes Rus i Vogël në lëmin e këngës se atëhershme?

(Ofshan). Ishin shumë. Ishin të gjithë. Kush nuk këndonte, kërcente. Kush nuk kërcente, këndonte. Kush nuk bante asnjërën, bisedonte për artin dhe folklorin, e ndoshta ua kalonte të dy palëve.

Bik, unë nuk të shkoqem pa më thënë disa emra, ose do të rri edhe për darkë.

Dukagjinasit e kanë darkën e vet në çdo shpi, por unë po të them disa prej tyne: familja e Gjon Markut e kalueshin gjithë natën me kangë e humor, familja e Ndok Kirit dhe Kel Kirit të knaqshin kur i ndigjojshe tuj këndue, Palok Gjushit edhe pse ishte larg i vinte zani shungullim, sidomos kur pinte ndoj gotë raki. Ndër këto familje qeflie bante pjesë edhe rrethi im familjar, pasi axha im Mark Gjergji kishte gjashtë djem e dy vajza, babai im Ndoj Gjergji kishte tre djem e nji vajzë e që të gjithë këndonin. Si organizator kishim kushërinin tim, Gjonin, i cili thoshte: "Në familjen tonë e në lagje edhe pulat këndojnë". Por do të veçoja familjen e Hilë Mark Palit e sidomios Kolec Hilë Mark Palin e Pina Hilë Mark Palin, e cila kishte nji za natyral, koloraturë të fuqishëm, a thue se ka ba shkollë.

Të kujtohet momenti kur ke kënduar këngën e parë, le ta quajmë solo?

Nji nate erdhi baba nga puna e tuj ndenjë poshtë tanës së hardhisë bashkë me nji shok, pinë nji shishe raki e filluan tjetrën, atëherë baba më tha: këndona nji kangë! Unë ngurrova se më vinte marre e pasi m'u lutën edhe tri herë, fillova dhe e këndova. Kur e mbarova, baba m'u drejtue përsëri: këndona kangën "Karajfili kuq si gjaku" se e ke mësue prej Pinës! E fillova dhe këndova strofën e parë, kur papritmas strofën e dyte e këndoj Pina prej matan murit të avllisë e kështu kangën e çuam deri në fund. Të nesërmen pyesnin: kush ka kenë ai fëmijë që ka këndue mbrame? Po Biku more, djali i Ndojës! Nga ky moment e në vazhdim filluan të më quanin "kangëtari i vogël i lagjes". Tani brënda vetes ndjeja diçka që po rritej, më bante përshtypje çdo gja, sidomos kur ajo lidhej me artin. Ndihmoja babën në dyqan ku punonte llastërtar dhe aty improvizova nji fyell kallami të cilit i çila nji vrimë dhe tek gryka i vura nji letër duhani e me anë të dridhjes së zanit i bija melodisë së kangës, kështu që në Pazar filluan të më quanin: djali i fyellit. Kur kanga filloi të bulonte tek unë, më vdiq nana, e cila la motrën time 6 muejsh, vëllain e vogël 4 vjeç, mue 9 vjeç e vëllai i madh, Gjergji 19 vjeç, të cilin e martoi baba shumë të ri, pasi duhej nji grue në shpi.

Vdekja e nënës suaj a u privoi nga kënga që Ju e kishit me aq pasion?

Patjetër që po. Babai me shumë mundime bleu pak tokë në rrugën Canaj dhe bani dy oda shpi, në të cilën hymë pa i ba dyer as dritare. Unë u hoqa nga shkolla dhe u bana shegert si rrobaqepës. Kisha dëshirë të këndoja si fëmijë që isha, dhe sapo ia nisja me kujtohej nana e kanga vdiste në buzë. Por jeta vazhdonte. Rritesha unë e rritej kanga brenda meje. Më kujtohet nji piknik në Razëm, ku më morën edhe mua. Organizator ishte rrobaqepësi Ndoc Tivari, ahengun e kryesonte Zef Hilë Gega - kangëtar e komik, Ganxhe Bedenja e Leze Gabja - komikë. Orkestra përbahej nga Kin e Ndoc Kumrija - klarinetë e violinë, në dajre Mark Doda e Palok Gjini kangëtar. Në të vërtetë, kurr nuk kam dijtë me e përshkrue ahengun e humorin e asaj dite të paharruar!

Ju keni punuar si rrobaqepës nga viti 1934 deri në vitin 1946. A keni pasë aktivitet artistik gjatë kësaj periudhe dhe cili ka qenë ai?

Unë kam punuar tek mjeshtrit Marash Preçi, Pjetër Kçira, Kolë Franja e Lin Pepa, që të gjithë të pasionuem të artit, prandaj dyqani frekuentohej nga kangëtarë, humorist, instrumentistë, aktorë e piktorë, si: Shuk Prifti, Palok Gjini, Kolë Lufi, Kolë Tivari, Zef Hilë Gega, Ganxhe Bedenja, me të cilët pata rastin të njihem e të këndoj. Në lagjen time, Rus i Vogël zhvilloheshin aktivitete të shumta e të ndryshme, si: Festa e Shënkollit, Shën Gjergjit, shtregullat, karnavalet, dasmat, ku për secilën organizohej nga nji aktivitet mjaft i bukur. Mjeshtër timin do te quaja Marash Preçin. Kolë Tivari është një personazh humoristik në gojën e popullit.

Meqenëse Ju e paskeni njohur, a mund të na tregoni ndonjë gjë të veçantë që mbani mend prej tij?

Kur vinin në dyqan Kolë Tivari, Adem Mani, Zef Hilë Gega, Palok Gjini, Shuk Prifti krijohej nji situatë që zor se e gjen sot në asnji vend, nji teatër i vërtetë. Kolës i shkonte në dyqan nji katundar që fliste shumë e gjysën e kishte rrena. Nji ditë, katundari i kishte thanë, se: "Aq ftoftë kishte ba në katund saqë ishte ngri nji micë në hava duke kërcyer"!? Mirëpo Kola i kishte thanë: "Nuk asht kurrgja puna e maces, pasi në Luftën e Parë Botënore tuj luftue me gjyle asht ngri gjylja në hava prej të ftohtit". Katundari i kishte thanë: "Nuk ka mundësi me u ngri gjylja në hava, prandaj ule pak zoti Kolë"! E Kola i ishte përgjigje: "Kur të ulish ti micën, uli edhe unë gjylen"!. Kola kur mbetej pa lëke nuk dilte jashtë me ditë të tana. Njiherë kishte mbetë pa lek e i kishte thanë të shoqes: "Mi gjej pak lekë për nesër se më ka ardhë nji shok nga Tirana". E shoqja i kishte thanë: "Nuk i kam pasha sytë e ballit ...". Atëherë, pasi e shoqja kishte fjetë, çohet Kola natën e ia lyen sytë me tutkall të shkrim në ujë të ngrohtë. Kur i del gjumi në nadje grues e nuk mund hap sytë ia fillon e bërtet: "Kolë more, diçka më ka gjetë, nuk më hapen sytë"! Kola i përgjigjet: "A e din pse të ka ndodh kjo, se ke ba be në rren për sytë e ballit. Tash a po më tregon se ku i ke lekët e të shëndoshen sytë". Shko e merri more Kolë se i ke mbas qypit të djathit në çarranik. Mbasi merr paret ia lanë sytë grues me ujë të ngrohtë sa për t'i shkri tutkallin.

Të kthehemi edhe një herë tek kënga. Sa kohë kënduat në mënyre të paorganizuar?

Po, duke u rritur e duke këndue arritëm ta kuptonim se duhej të organizoheshim ndër shoqata, e për ketë u aktivizuem pran Shoqënisë "Antoniane", "Dom Bosko", "Rozafat", të cilat drejtoheshin nga njerëz të përgatitun e me kulturë të gjanë pasi ishin të diplomuem në Itali, Gjermani, Austri, si: padër Gjoni Shllaku, padër Lek Luli apo padër Martin Gjoka që drejtonte orkestrën e korin në muejin e Zojës pran kishës Françeskane. Padër Martini ishte i shkathët, i afrueshëm e gjithmonë në aktivitet, kishte za baritoni, luante shumë bukur në pianoforte, violinë e në shumë instrumenta frymore, njihte shumë mirë kompozitorët e mëdhenj, kishte një respekt të veçantë për Palokë Kurtin.

Meqë ra fjala për Palok Kurtin, a mund të na thoni diçka për figurën e tij?

Kam ra ngushtë kur më kanë kërkue intërvistë për figurën e tij. Unë më tepër di ta këndoj jaren shkodrane se sa të jap informacion për ta, por di se kompozitori i madh i saj ishte Palok Kurti. Më vjen shumë keq se si shumë kangëve popullore që u mungojnë autorët dhe partiturat ashtu ndodhë edhe me jaret shkodrane. Unë jam rritë me këto perla, kam lundruar nëpër to, më duket e tepërt kur më thonë: "Ti Bik i ke dhanë diçka të re jares ...". Jaret e Palokë Kurtit më kanë lanë net të tana pa gjumë, nuk m'u kan hjeke nga mendja asnji minutë, kanë shoqnue shtatin tem në rritje e do të shoqnojnë kujtesën teme deri në vdekje. Talenti i tij u zbulue nga Gjovalin (Giovanni) Canale kur erdhi në Shkodër me organizue Bandën e Qytetit. Në moshën 20 vjeç u njoh si dirigjent i kësaj bande. Për bandën ka kompozue kangët "Bashkimi kombëtar", "Nji kllef me ar ta çova", "Marshallah bukurisë sate", "Për mue paska ken kismet", "Nji zaman te njasaj furie", e të tjera. Miku i tij, Kolë Gurashi vërteton se Palokë Kurti ka rreth 30 kangë popullore të tipit "jare", si: "Karajfili i kuq si gjaku", "Në Shkodër ton ka ra nji dritë", "Tash du me fillu", "Kenke nur i bukurisë", "Të du mori të du", "Edhe baba po m'bërtet", e të tjera dhe megjithatë thuajse të gjithave u kanë humbur partiturat. Ai ishte jo vetëm nji muzikant i madh, por edhe nji patriot i flaktë. Jeta e tij, internime e burg ishte, por artin nuk mujtën me ia burgosë, asht internue nga turqit në Diabekir (2 vjet), në kampin e Grosaut nga austriakët (në vitet 1916 - 1917), nga francezët në ishullin e Korfuzit (në vitin 1919), vdiq më 31 dhjetor 1920, kur kishte vetëm katër muej që ishte lirue prej burgut. Ai ishte dëshmi se njeriut artist nuk mundet me ia vra artin asnji regjim, përveç në ia hjektë frymën artistit.

Po për jetën ushtarake, çfarë mund të na thoni?

Kam shkue ushtar në vitin 1945 në repartin e punëtorisë ushtarake, Tiranë, me Rexhep Zaganjorin në fizarmonikë e Tonin Saraçin në kitarë, kemi krijue shum shpejtë orkestrën dhe skuadrën e volejbollit e futbollit. Jepnim koncert çdo të shtunë në repart e jashtë tij, kështu që u bame të njohur. Në këtë kohë u thirra në grupin popullor pran Radio Tiranës, nga kompozitori i madh, Paulin Pali. Kur më kërkoi, unë i tregova 150 kangë që i kisha në bllok, e ai më tha: "Je i pari kangëtar që nuk paskam nevojë me u lodhë me ty". Edhe sot ndiej respekt ndaj ish komisarit Petro Leka që për asnji çast nuk më pengoi që të merrem me kangën. Në Radio Tirana kam këndue me Bajram Spahinë, Kel Saten, Luçije Milotin, Sanije Kosovën, e të tjerë. Edhe pasi u lirova kam bashkëpunue me Paulin Palin. Kur due me dhanë vlerësime për Paulin Palin edhe sot me dalin fjalët nga zemra: "Ku je, o Paulin Pali që kurrë mos të shuhet nami"!

Kur u lirove nga ushtria e erdhe në Shkodër, a e gjetët përsëri të ngrohtë strofullën e këngës popullore apo kishte diçka ndryshe?

Pas lirimit aktivitetin më të madh e pata në Radio Shkodra, ku kishte tre grupe: grupin popullor, grupin karakteristik që këndonte kangë të ndryshme dhe grupin modern. Ndër kangëtaret më të njohur ishin Kolë Mati Tukja, Kolë e Pina Hilë Mark Pali dhe i verbi shumë i njohur dhe shumë i talentuar Hafiz Gogoli. Kur ishte drejtor Shefki Hoxha ma shumë bahej zhurmë se sa prova dhe me shumë të drejtë ai e shpërbani grupin, por pas nji jave më thirri dhe më tha: "Jeni i ngarkuem me formue grupin". Mbeta i çuditun, por pas pak kohe e formova grupin me Tonin Dainë (violinë), Leonard Dedën (fizarmonikë), Muhamet Grimcin (klarinetë), Pjetër Kovaçi (kontrabas) e Çesk Jakova (kitarrë). Ky grup dha emisione mjaft të mira. Në këtë kohë Tirana nuk e kishte as çerekun e forcës artistike të Shkodrës. Ne kemi dhanë shfaqje në disa rrethe të Shqipnisë, kur Tirana nuk kishte mundësi në atë kohë të jepte shfaqje nëpër rrethe sa ne!

Ju keni qenë me grupin e Shqipërisë në Festivalin e Rinisë Botërore në Budapest, në gusht të vitit 1949! A mund të na i shprehni disa nga përshtypjet e këtij përfaqësimi?

Kryetar të ekipit kemi pas Qamil Buxhelin, për të cilin nuk me dhimben fjalët e mira me i thanë. Populli hungarez asht nji popull shumë i pritun, ka shumë ngjasim me ne përsa i përket mikpritjes. Në atë përfaqësim kena pas shumë, shumë sukses. Mijëra duartrokitje kanë marrë Marie Kraja, Jorgjia Truja, Kristaq Antoniu e Hysen Pelingu, te cilët u paraqiten me autorë klasikë botërorë. Nji sukses të madh patëm edhe unë e Luçije Miloti. Ansambli ynë me paraqitjen e tij profesionale fitoj të drejtën e grupeve ma të mira të festivalit. Kështu që shfaqjet vazhduan me shumë sukses. Më 29 gusht 1949 u nisëm për në Shqipni. Kur arritëm në Bukuresht na u dha lajmi se dy qeveritë kishin ra dakord me na lanë edhe 20 ditë në mbarë Rumaninë. U ftuem dy herë nga Televizioni Rumun. Na kërkuen me këndue kangë folklorike. Unë dija kangët por nuk kishin çifteli. Atëherë Muharrem Gjediku që i binte mandolinës më tha: "... mos u ban merak se mandolinën ta akordoj si çifteli" dhe ashtu bani. Unë këndova dy kangë trimnije, atë për Shaqir Grizhen dhe atë të Zekë Jakinit, të cilat dolën shumë bukur dhe patën nji sukses përtej çdo parashikimi. Kur erdhëm në Shqipni na u rezervue nji pritje madhështore në Pallatin e Brigadave. Të nesërmen shpërthyen gazetat për arritjet tona. E përjetoj edhe sot atë krenari për suksesin.

Po pastaj, si ka qenë ecuria juaj artistike?

Ketë periudhë do ta krahasoja me periudhën e mesjetës së shoqnisë njerëzore. U martova në vitin 1954. Hyna në marrëdhënie pune në Turizëm si kangëtar. U sëmura randë dhe shërimin ma bani nji mjek i huaj, i quajtun Spasse Trimçev që më adhuronte shumë. Në vitin 1957 u hap estrada, në të cilën nuk më pranuan te hyja si profesionist, por si rrobaqepës i kategorisë së gjashtë në teatrin "Migjeni". Puna si rrobaqepës për të dy trupat, për teatrin edhe për estradën, ishte vërtetë nji tmerr, sidomos për mua që kisha shumë kërkesa ndaj vetes.
Gjatë 20 vjetëve kjo trupë dha 100 premiera, 2618 shfaqje, nga të cilat 897 në fshat, ku do të veçoja regjisorin Paulin Sekuj me 71 premiera, Tano Banushin me 850 role, drejtuesin muzikor Mark Kaftalli me 85 premiera, skenografin Lec Fishta me 90 dekore, unë këndova mbi 200 kangë. Drejtorit të asaj kohe nuk dua t'ia përmend emnin, por përveç rrobaqepësisë më ngarkoi edhe shërbimin e gardarobisë. Ndjehesha i turpnuem kur ndonji i brendshëm apo i jashtëm që më vlerësonte më thoshte duke mbetur i befasuem: "Si ka mundësi që të lajnë me ba këtë punë?" Manush Myftiu ishte Ministër Kulture dhe kur vjen në Shkodër bashkë me Ministrin e Kulturës të Polonisë, ndër të tjera më pyeti: "Si ja kaluet dhe a patët sukses në Bullgari?" Nji herë ngurova me ju përgjigje, por pastaj e mora veten dhe i thashë: "Unë nuk e di as ku bjen Bullgaria! Ai mbeti i shtangun duke me thane: "Si është e mundur pasi unë kam hedhur firmë për emrin tënd"!? Ndërkaq do zyrtar të Shkodrës kthyen kryet e më thanë: "Pse nuk i thue Ministrit se ke qenë i sëmurë me dhimbje koke"?! Unë u përgjigja: Sëmundja e kokës është shërue qysh në vitin 1957 nga doktor Trimçevi. Ministrit nuk i erdhi mirë për mos zbatimin e urdhrit dhe më tha: "A po na këndon ndonjë jare tjetër?". Nga ky moment sikur ndërruan gjanat për mue.

Zotni Bik, në turneun e Algjerisë e të Marokut Ju ishit të pranishëm. Mund të na tregosh se kush u bë shkaktar që Ju të merrnit pjesë dhe si ishte pritja në atë kontinent të largët?

Nuk e di me siguri se si rrjedhën ngjarjet, por di që Ansambli i Këngëve e i Valleve ishte i ftuar nga Presidenti i Algjerisë, Ben Bela, për nji turne. Urdhëni për mua paska pas ardhë në Shkodër, por askush nuk ma diftonte. Tuj ba prova në Tiranë, grupi që do të shkonte në Algjeri, kishte shkue me i pa Manush Myftiu dhe menjiherë kishte pyet Tish Dainë, i cili ishte drejtuesi i Ansamblit: "Ku është Bik Ndoja?" Tishi i ishte përgjigjë: "Ka dhetë ditë që e kam njoftue Shkodrën, por Biku nuk asht pa?!" Vërtetë nuk e di si kan rrjedhe ngjarjet, por të nesërmen jam njoftue nga drejtori i teatrit për me shkue në Tiranë, se do shkoja me grupin në Algjeri e Marok. Kemi dhanë koncerte madhështore në të dyja këto vende, kemi pas nji pritje që nuk mund të harrohet kurrë. Në Marok, shfaqjen tonë e ndoqën Guvernatori e koreografja e Sulltanit, bile Guvernatori na ftoj për darkë. Ne shkuam dhe si për zakon e para ishte nusja e Guvernatorit që na qerasi me nga nji gotë çaji.

Domethënë në Shkodër ka pasur një lloj fanatizmi në lidhje me figurën tuaj prej artisti?

Nuk dua të akuzoj Shkodren teme të dashtun, por persona të tillë që Shkodra ka pas dhe për fatin jo të mirë vazhdon të ketë edhe sot. Zakonisht kjo ndodh nga njerëz që nuk e njofin artin dhe bajnë sikur e drejtojnë atë. Ishin pikërisht ata të Shkodrës, që megjithëse unë e kisha nji vlerë në sytë e të tjerëve, më punësuan si rrobaqepës, më ngarkuan edhe gardërobën, bile më ngarkuen të përgjigjesha edhe për rekuizitën. Ndjehem krenar që ua dola të gjithave. Tek nji artistit arti vritet vetëm kur ti marrësh frymën. Frymën ma lanë e unë e shfaqa artin që pata përbrenda.

Ju keni marre titullin "Artist i Merituar", më 20 nëntor 1969, titull të cilin nuk ka dyshim që e meritonit me kohë, po kush ishte "argati" i këtij vlerësimi?

Thash se dikush i naltë kish fillue me i respektue vlerat e mija. Njeni nga teatri më tha, se dikush i naltë do të bante nji vizite në shpine time! Vizita u ba. Dikush ishte nga Tirana. Me dhanë nji hymje sepse isha shumë ngushtë me shpi. Rrobaqepësia, gardëroba, rekuizita mu kishin ba vorr në sy, kështu që dorzimi i tyne nuk ishte ma pak se nji lindje e dytë.

Bik, të kërkoj falje për lodhjen që po Ju bëj, por dua të më tregosh ndonjë gjë nga turneu në Kosovë, në vitin 1980?

I ditke të gjitha sikur të kishe kenë me mue, kështu që do të tregoj edhe për këtë. Grupi ishte i Radio-Shkodrës nën drejtimin e kompozitorit Pjetër Gaci. Koncertin e parë e dhamë në Prishtinë, në sallën Boro-Ramiz. Koncertin e hapëm me kangën "N'Shkodër tonë ka ra nji dritë", këndue nga të gjithë këngëtarët. Pastaj del prezantuesja Zyliha Miloti, përshëndet e prezanton kangën "Drita dal ka herë", të cilën e kënduem unë, Ibrahim Tukiçi, Xhevdet Hafizi e Bashkim Alibali. 3000 spektator shpërthyen në stuhi duartrokitjesh. Dhamë shumë koncerte dhe çdo natë na shoqëronin kangëtar kosovar, si e madhja Nexhmije Pagarusha, Luan Hajro, Shpresa Gashi, Qamili i Vogël, e të tjerë. Nji detaj që më kujtohet gjithmonë asht momenti kur në Gjakovë po këndoja kangën "Si dukat i vogël je" dhe kur po thoja refrenin "... cokrrama gotën", nji shikues shkëputet nga turma, drejtohet nga unë me shishe të rakisë në njërën dorë e me nji gotë në dorën tjetër, me afrohet e më thotë: "O Bik Ndoja, rrahe gotën plot e jo bosh". Ky moment shkaktoi në sallë nji alegri të papame.

Bik, Ju jeni titulluar "Artist i Merituar" në vitin 1969, Ju është dhënë titulli "Krenaria e Qytetit" në vitin 1999, në vitin 2007 Qendra Kombëtare e veprimtarive folklorike, me drejtor Esat Ruka, i jep Bik Ndojës titullin "Interpretues i shquar i jares shkodrane"! Çfarë keni ndjerë në këto momente vlerësimi?

Zakonisht artisti ia falë emocionet skenës, kështu që më shumë kam ndjerë respekt e mirënjohje për ata që e kanë vlersue punën time se sa emocione.

Keni kënduar në tre regjime politike. Cilat kanë qenë raportet tua me politikën?

Unë kam ba punën teme si artist, politika ka ba të veten, që shpeshherë nuk ishte e zonja të bante as politikë.

Ç'mund të na thuash për muzikën popullore sot?

Ka nji ndryshim negativ në ritëm, zhurma bam - bum po quhet muzikë, duket sikur po largohet çdo ditë nga origjina, nuk më pëlqen lakuriqsia në kangë që asht karakteristike vetëm për haremet turke. Në skenë duhet me u gërshëtue gjithçka, por jo ma së pari me thanë: "Ah çfarë femnet ish!" Ka hy paraja, por paraja nuk ban art. Vetëm artisti ban art.

Cili është për ju këngëtari idhull?

Janë shumë, por due me përmend Marije Krajen, Tefta Tashkon, Nexhmije Pagarushen.

Cili ka qenë vlersimi më i mirë për ty?

Kur profesor Lukë Kaçaj më tha: "Ti e përdore diafragmën ma mirë se gjithë studentët e mi dhe ma mirë se unë".

Cila është porosia që dëshiron të lësh në fund të kësaj intërviste?

Mos marroni "jaren shkodrane" se Palok Kurti i ka dhanë fytyrë shqiptare.

Po mua, që të lodha kaq shumë?

M'i përtrive forcat dhe të lutem më fol në qoftë se më shikon në qytet, në ketë biçikletën time të vogël.

- Ju siguroj se po. Gazeta "Dukagjini" Ju uron shëndet e jetë dhe për shumë vite të ngjitesh në skenën e teatrit për të kënduar ato "jaret shkodrane" me plotë pasion, të cilat janë vetë jeta e jote. Faleminderit, "Artisti i Merituar" Bik Ndoja.

Gazeta Dukagjini

kengetari bik ndoja
Bik Ndoja në daljen e parë në skenat e Evropës, Budapest 1949

COMMENTS