Ndre Mjeda - Vëllavrasësi

ndre mjeda poezi vellavrasesi
Neper terr qi lëshote nata,
Ngarkue teshat kaliboç,
Neper nji pýllë kû s' rá kurr spata,
Ndiqte rrugen nji djaloç.

Landët e pýllës si 'j ujk ju dukshin,
Qi prei ûjet n' mal luron;
Cuba t' rrebtë, qi n' prit' u strukshin,
Gjethët e lisave kujton.

Oh Shqypnî! gjimote i shkreti,
Male, mbushë me gjuetarë plot;
Kësoll' e bardhë, kû porsì mbreti,
Shkon barija dit e mot.

O ju lugje të Prevezes!
Këtû mue zêmra po m' vajton;
Te ju hâna me dritë t' rrezes,
Shtigjt udhtarit ja kallxon.

Fis i dashtun, kû n' dritë dola,
Afer détit t' pápshtjellim;
Shpí e bardhë kû s' parit fola,
N' prêhen t' nanës tui gjetë pushim.

Njeshtû thot' e me trimnië,
U nis udhës shtegtari prap;
Fishklloj landa tu' u perzië,
E prei frigës ngau djali vrap.

Por n' nji cub mbas gardhit hasi;
Ndalu, i thotë, nuk ké kah mba!
Nji kubure n' brî ja rrasi,
E mbi tokë perbyz e la.

Ah, nanë shkreta! i shuemi briti,
E permbyz u lëshue mbî 'j curr;
Per tre muej e shkreta m' priti,
E tekëndej nuk m' shef mâ kurr.

Por jot' âmë, si per qestië,
Ja bân gjaksi me idhnim plot;
Ti m' diftò kû rri me shpië,
Fjala e jote nuk hupë dot.

N' skâj t' Shqypnís shkon vorfnisht jeten,
E pá djelm e mjera mbet;
Dy mâ t' mëdhajt nder luftna mbeten,
E këtû i treti qe po jet.

Pat nji tjetrë..., fija e zânit
Ju kput djalit e gjimoj;
U dridh gjaksi, e aj farë luânit,
Pushken n' tokë me 'j herë e lëshoj.

Pat nji tjetrë, qi ajò e dote,
Permbî dritë të syve t' vet;
Kurr prei prehnit nuk e lëshote:
Shokë nder cuba vojt e gjet.

Vllá, i përgjegji zêmervshtiri,
Njitû t' vrava e këtû po des;
Nuk kam sy me m' pá mâ njeri,
Ngryk' me tý njitû po jes.

Jo, ti shëndosh! e fíll te shpija,
Te nanë zeza fluturò;
Pa asnji fëmij, e mbytë vetmija,
E mbëlon skami: mos e lëshò.

Shka t'i tham mandej nanës ngratë,
N' kjoftë se pvetë per tý ndo 'j sênd?
Thuej se mora nji rrugë t' giatë,
Se bashkë n' qiell dikur xâm vênd.

__________

Shqipëroi nga italishtja Ndre Mjeda
Portreti nga Pjerin Sheldija

COMMENTS