Djali pa nanë si nata pa hanë.., Ndre Mjeda

ndre mjeda djali pa nane si nata pa hane
Pra 'i djalë i vorfen kuej nuk i dhimet,
Kur, si mue t'shkretin, t'a mlojn mjerimet?
Teper shpejt bora, tuj ra n'vorfunim,
Njatë qi per mue ish' diell n'agim.

Emnin e kandshem m'i a ndie kot prita
Njasajë qi n'kobe do t' m'ishte drita:
Kuej nuk i dhimem, askush s' m' kujton,
Sado qi zemra veç gjak m'pikon.

Kur, un i mjeri, rrijshe tu shpija,
Me nanë, me moter, ah! sa dashtnija
Vlote n'ket zemer, qi sot s'ka gzim,
Vetem pse nana m'la n'ket vorfnim.

Ç'at ditë qi e bora, mue s' m' knaqë natyra,
Nder gzime t'shekllit nuk m'qeshet ftyra;
Kurr s' m' hiqet mendjet kur nana m' tha:
T'laça me Zotin! - e diq e m'la.

Ah! se fort m'dote, se fort m'pat gzue,
Sa gjallë, e mjera, rrite me mue!
Por qe, se une nanen sot ma s'e kam;
Un nafakpremi, ç'se i vorfen jam!

Kur, n'agim t'ditve, m'ra me shtegtue,
Si dola shpijet, tuj u largue,
E kqyra s'mramit e aq m'permalloi,
Sa dysh mue zemren, dysh m'a coptoi.

E kush kalote at ditë bri meje,
At ditë qi dhima m'kish xjerrë mendt kreje,
Thote perajshem: Paska metë shkret!
Zot, njitja doren, majen ti ngiet!

Ç'at ditë, si zogu, larg fluturova,
E n'dhe t'panjoftun treta, u largova;
S'desht kush me m'kqyrun, s'diejta kue' i flas,
Nji dorë ndimtare ç'at herë s' m' u qas.

E kur vetmija mue m'lodhte naten,
Un n'gjuj u ulshem, thojshem uraten;
Kujtojshem nanen para Tenzot,
E syt m'u mushshin gjithherë me lot.

Ah! po, kujtimet e asajë dite
Uratë e kandshme ti m'i persrite:
O nanë e dashtun, a thue t'thrras kot,
Ç'se fusha e mali me za t'em lot?

Ah! po, se dhima zemret nuk m' shkepet,
Ç'se gjithkund nanen me e lypun m'nepet;
Do t' m' mysë mjerimi, s'kam si gjallnoj,
Pse deka e nanës zemren m'a imtoj.

Por, ndale vajin, jeto pa droje,
Mendo se drita prap do t'agoje,
Kur nder Qiell t'epra Zoti tash t'thrret:
Rrethue me lule, nana aty t'pret.

COMMENTS