Bisedë me qytetin tim.., Gaspër Pali

shkodra shkoder
Dikur vallzimi
nuk méte njiherë,
në Rozafen mivjeçare.
Si vegim endej mbarë jeta
në Shkodren anderrtare.
Por nji të dridhun qepallash
zgjatë lumnija n'botë.
Kështu gazi n'qytet t'em u shue
e mbi buzë t'mija t'shkreta.
Sepse sa u zhduk rinija,
nji nga nji u treten, tana shpres't e mija.
Sot n'Rozafë germadhat kan bulue
e n'shpirt t'em ka zbritë trishtimi.
E dita e nata s'ka kurrnji ndryshim
pse dita nuk falë jetë
e nata nuk falë pushim.
N'muzg ndezet drita e mjerë
jo si dikurë n'kangë naten me e kalue,
pse tash méne vallet, qi u knduen njiherë.
E s'duket shpresë ner sy mertisë n'trishtim
e nuk lindë gaz ner votra pa zjarmë mbetë.
Mbrendë në shtëpija dridhet veç ankim
e der jashtë qejt hungrojnë
e n'ajrì si gjamë ushtojnë....

Por Shkodra prap andrron
e zemra nuk e lshon.
Dhe mue m'dridhet nji shpresë
si n'zemren t'ande.
Kshtu mjes mjerimi na buron andrrimi
pse ty e mue, Shkoder, me andrrue na kande.

Shkoder, 27 gusht 1933

COMMENTS