Filip Noga

filip noga, philippe nogga, philip nogga
Filip Noga, i njohur edhe si Philippe Nogga, lindi në Shirokë të qytetit të Shkodrës në vitin 1867. Politikan shqiptar, ministër i financave të vendit për katër muaj, në vitin 1914.

Edukimin bazë e mori në vendlindje. Nga viti 1888 deri 1890 ndoqi mësimet e mesme në një shkollë tregtare në Vjenë (Austri). Më vonë filloi punë në Konstandinopojë në sektorin financiar. Në të njëjtën kohë ai shkroi botime dhe ishte përfaqësuesi lokal i shtëpisë botuese franceze, Liberté.

Pas deklaratës së Shqipërisë të Pavarur, në nëntor 1912, Filip Noga u kthye në atdhe. Së bashku me Mehmet Konica dhe Rashik Dino ishte anëtar i delegacionit shqiptar në Traktatin e Londrës [1], e cila tregon fundin e Luftës së Parë Ballkanike. Nga 20 maj - 3 shtator, Filip Noga ishte ministër i Financave në qeverinë e Turhan Permeti -t. Në shpërthimin e Luftës së Parë Botërore ai u zhvendos në Vjenë. Vdiq në prill 1917, gjatë një udhëtimi në Raguzë (Dubrovnik, Kroaci).

_________

[1] - Konferenca e ambasadorëve në Londër, njohur ndryshe edhe si "Konferenca e Paqes në Londër", mbajtur në 1912-1913 ishte një takim ndërkombëtar i gjashtë Fuqive të Mëdha të asaj kohe (Britania e Madhe, Franca, Gjermania, Austro-Hungaria, Rusia dhe Italia). Këto fuqi u mblodhën në dhjetor 1912 si pasojë e sukseseve të ushtrive të Ligës ballkanike kundër Perandorisë Osmane në Luftën e Parë Ballkanike. Në veçanti konferenca u përpoq të luante rolin e arbitrit ndërmjet fuqive ndërluftuese për çështjen e shpërndarjes së tokave dhe gjithashtu përcaktoi të ardhmen e Shqipërisë, e cila deklaroi pavarësinë gjatë Luftës së Parë Ballkanike.

Armëpushimi për t'i dhënë fund Luftës së Parë Ballkanike u nënshkrua më 3 dhjetor 1912.

Konferenca e Londrës u ndoq nga delegatët e vendeve të Ligës ballkanike, përfshi Perandorinë Osmane dhe Greqinë, e cila nuk kishte nënshkruar armëpushim.

Konferenca filloi punimet në shtator 1912 në St James's Palace nën drejtimin e Sir Edward Grey. Sesionet e tjera të konferencës vazhduan më 16 dhjetor 1912, po u ndërprenë pa ndonjë konkluzion më 23 janar 1913, kur në Perandorinë Osmane u zhvillua një grusht shteti.

Më 30 maj 1913, konferenca kishte rimarrë punimet dhe nënshkroi Traktatin e Londrës, një marrëveshje sipas së cilës Perandoria Osmane hiqte dorë nga të gjitha territoret në perëndim të kufirit Enos-Midia. Pas shumë diskutimesh, më 29 korrik 1913, ambasadorët morrën një vendim formal për të njohur Principatën e Shqipërisë si shtet sovran të pavarur nga Perandoria Osmane.

Si rezultat i presionit nga Greqia dhe Serbia konferenca mori vendimeve që prekën gjysmën e territorit të Shqipërisë së pavarur, të banuar kryesisht nga shqiptarë etnikë dhe rreth 30% e shqiptarëve mbetën larg kufijve të shtetit shqiptar të sapokrijuar.40% e popullsisë shqiptare u la jashtë kufijve të Principatës së Shqipërisë. Në veçanti Vilajeti i Kosovës iu dha Serbisë dhe Çamëria Greqisë.

Një komision special u ngarkua për të përcaktuar kufirin shqiptaro-grek. Duke qenë i pamundur studimi i hartave etnografike, vendimi që morri konferenca qe mbi argumente strategjike, ekonomike e politike. Ky vendim i dhuroi Greqisë Epirin Jugor, një tokë të banuar historikisht nga shqiptarë etnikë. Edhe pse morën shumë toka të banuar nga shqiptarë, aleatët ballaknikë mbetën të pakënaqur nga kongresi, dhe menjëherë filluan Luftën e Dytë Ballkanike.

COMMENTS