Ernest Koliqi - Leze Sakatja

ernest koliqi leze sakatja
Tinguj sazesh të vjetra
jehojn' papritmas sonte n'funde t'shpirtit
e dridhen âmbël, oh sa âmbël dridhen
e m'turbullojnë e m'përmallojnë e ngjallin
nga pluhni i motit t'sosun
nji frymë e i âmë e i rreze
prendverash qi dikur lumnì shpërdàne.
O saze t'Shkodrës, hìr i stinve t'bardha
qi ma nuk i lulzojn' trojet arbnore,
zgjonju vetëm nji ças, zgjonju nga gjumi
kapërthyes i kalesës
e m'a përsiellni lehtas
me jonën t'uej at kângën
e dashunìs mâ t'par' qi m'praroi zêmrën
n'majin e moshës s'ime.

Dashurova nji grue
qi kurr s'e kishem pà,
quejtun Leze Sakate,
e ndàme n'gisht ndër grà,
si hyll ndër kâng' shkodrane përlavdue...

S't'a njofta bukurìn qi kputte shpirtin
por kânga thot' për ty, Leze Sakate,
se kur na delshe e veshun
me brandavek' të mëndafshtë e kmish' harkate
fytyrën e mërtisun
në të bòrtat mahrame,
mbar' Shkodra shkrîhej n'dashunì e n'fshâme
e ndëgjoheshin zâne
tue murmurue:
"Marshallah! Marshallah, bukuris s'ate"!

Ndër saze qi n'kujtime jehojn' natën
mendoj Leze Sakaten,
vash' qi nuk njofta, mall' pa ftyr' t'caktueme,
trill muzikuer qi me ambëlsì t'pashueme
shpirtin m'a mbushi n'maj
të jetës s'ime.
Lumnija - qi kot prita, - ndër mjerime
sot ka emnin e saj.

COMMENTS