Ernest Koliqi - Hija e flatrave të mëdhaja

Kalojshin nëpër do lugina të gjata e të ngushta në fund së cilave shungullojshin ujna shkumborë. Togeri u prînte gjendarve në kál. Tërmaleve, anash, kishte çue andej Salon, kapterin e vjetër, këndej Prendin për t'i a ruejtun krahët togës shetitëse nga sulmet e paprituna të komitës. Po u futshin në nji krahinë të shqetësueme me urdhën të prém qi m'e shtrue. Bashkë me ata gjendarë ecshin edhe do Malsorë besnikë mbledhë e armatosë prej togerit para se me u nisë kah qendra e krahinës së lëvizun. Kjo tubë civilash njifte për krye nji farë Fet Guminet, i cili me njerzit e vet marshonte at ditë njâ treqind hapa para çetës së gjendarve. Caku m'u arrijtun deri në prendim ishte katundi i Rrëvishtit.

hija e flatrave te medhaja
Udhës në nji shêj vêndit, togeri gjet Fet Guminën qi po e pritte mbështetë për nji shkâmb. Burrë ende i ri, fillak, me sŷ e me flokë të zez, veshë me çakçirë të murmë e me nji qurk të mirë. Ngjeshte dy rrypa fyshekësh e, përveç mauzerres qi e flakonte në dorë, mbante në brez dy alltije, njânën prej së cilave ngrî n'argjant të punuem. Në sjellje e në shikime dukej krenar e idhnak.
- A mujte, zoti toger - tha Feta në mënyrë përshndetjeje.
- Kadalë.
Malsori u ngreh, i eci kalit për brî edhe foli me oficjerin:
- S'e zâ besë, zoti toger, se hŷjmë në Rrëvisht pa pushkë
- Pse? More vesht gjâ?
- Jo, jo, s'dij kurgjâ. Por janë Gjurejt shtëpi e fortë atje e drue se tash na e bâjnë do kundërshtim. Kena me gjetë pritën në qafë, para se m'u ulë në Rrëvisht.
- Sunde un due me ra në Rrëvisht me doemos.
- Kam nisë përpara, zoti toger, katër djelm të lehtë për me na kallzue a ka njerz te qafa.
- Kena edhe Salon e Prendin përsipër anash.
- Mirë âsht m'u ruejtë mos të na bijne befas. Vênd shum i keq atje te qafa. Janë mbandej ata Gjurejt kopilâna të mëdhej. Por, si do qoftë, jam un përpara me njerz të mij.
Oficjeri i dha cingare Fetës. Ky ndêi edhe do aty ngjat kalit e, në fund, u nis përpara me zânë tubën e civilave qi kishte nên urdhun.
- Në më bijshin ndoj lajm djelmt qi çova kah qafa - tha n'e nisun - tash po i bâj me dijtë zotnís s'ate.
Sadiku, gjendari qi i a mbante frêjt kalit të togerit, tue ecë shtegut të vishtir, i cili ulej e ngjitej nëpër shkrepa, i a bâni, sa u largue Fet Gumina:
- S'e besoj kurr, zoti toger, se na vên kush pritën te qafa e Rrëvishtit. Komita âsht shum ma përtej. Ky çarratah Malsorit gjithmonë i shtrembnon punët. Edhe mbrâmë...
- Shka mbrâmë?
- S'dij gjâ me siguri, por bé kisha me bâ qi patrullën t'onë mbrâmë ky vetë e ka gjuejtë me njerzit e vet.
- Sadik?!
- Më fal, zoti toger, në daç s'po flas...
- Fol, por mos më thuej sênde boshe se, pasha Zotin, të shtroj në drû!
- Thaçë qi s'dij gjâ me siguri. Kët Fetën, veç, s'm'a kânde, kallzoj të drejtën.
- Asht besnik i qeverís.
- S'e vê aspak në dyshim. Por ka inade ndër këto krahina. Burrat qi lidhmë mbrâmë e sot nadje, be bâj qi pikë fajit s'kanë. Feta e ka gjuejtë patrollën për me të bâ ty me u ardhë hakut atyne qi të kallzoi ai vetë.
- Din gjâ me të vërtetë, Sadik?
- Jo, jo, s'dij gjâ me sigurì, por flas mbas hamendjes.
- Atëherë mos leh kot; a po ndëgjon?
Mbasi qi ecën do kohë në heshtje, prap togeri pyeti:
- A din gjâ përnjimênd, Sadik, a por fole ândrra?
- Dij me i thânë zotnís s'ate se dyshoj fort qi, ata katër civila, i ka çue te qafa për me na vû pushkën.
- Prap ti?!
- Kush e din se ç'farë inadesh ka në Rrëvisht! Don m'e marrë në qafë at katund. Njikëta njerz jânë qi përkrahë qeverija pa i njoftë mirë, njikëta jânë, pasha Zotin, qi i kanë çue peshë këto krahina.
Oficjeri i ra sa ku mujt me kërbaçë gjendarit tue britë:
- Ik, mos të shof me sy, e faqezi... Ani kush me vu gojë në punët e shtetit! Ik...
Sadiku ndêi prapa e u fut në rresht me grumbullin e shokve qi ecshin nga nji nga nji nëpër shkrepa.
Të nisun heret në mëngjes, vetëm nji orë kishin pushue buzë mjesdite e prap ishin vû n'udhtim.
Ecën deri sa dielli filloi me zbritë qiellshit. Erdhi nji djalë i Fet Guminës me lajmue se ke qafa e Rrëvishtit nuk shifej askush e se Saloja e Prendi kapërcyen përtej.
- Sadik...
Gjendari vrapoi kah togeri.
- A shef, more qên? Të punon tepër fantazija, ty. Ruej se më flet mâ për Fet Guminën, se t'a stomis shpinën së rrahuni. A more vesht?
Sadiku heshte.
- Kapma kalin - e urdhnoi oficjeri. Ishte shêj pajtimi. Gjendari të tânë gzim rroku prap frêjt edhe eci brî oficjerit të vet. Por s'mujt m'u durue pa thânë:
- S'flas mâ për tê, zoti toger, por zêne besë qi âsht fytyrë e ndŷt fort!
Togeri çoi kërbaçin, tue qeshë.
Gjendari s'e ngjati mâ tortë.

- II -

I shtrîm mbi logje gjelbrore në fund të nji gryke të njomë malesh u shfaq, si kaptuen qetisht qafën, Rrëvishti me livadhe të priruna rrëmajtas e djathtas kah lumi i qartë qi i rridhte për midis. Shtëpijat e bardha të tija, shperdá ndër blerime, qitshin tym prej pullazeve n'ajrín e kulluet të mbasdites. Dielli po largohej shpateve. Veshte me rreze të veta vetëm majet e bjeshkve të humbuna në nji lavdí drite të farfuríshme. Mbrâmja e këthielltë e mâjit zbritte plot freskí të kândshme mbi bar të livadheve kah valët e lumit. Kurrkuj, tue soditë prej së nalti at katund të bukur, n'at suazë të njomë prozhmesh e ujnash, me at kupë qielle të lume për sipër, kurrkuj nuk mund i vete mêndja se në tê vrumulisshin ndjete kryengritjeje.
Togeri kapërcei lumin mbi nji urë trupash e arrîni në mes katundit ke post-komanda, lëshue dy javë përpara prej gjendarve. Dërgoi me grishë krenët e vëndit. Dha urdhun me dorzue të gjitha armët o m'u mbledhë të tanë mashkullija e vêndit ç'prej katërmdhetë e në shtatëdhetë vjetsh.
Kur, para se m'u errë, ata u mblodhne edhe dorzuen armët, i ndrŷni në post-komandë për t'i mbajtun pêng deri të nesërmen. Qiti dy patrolla me ruejtë natën, mbandej shkoi me bâ pak pushim.
- Po Balë Gjuri ku âsht? - kërcei Fet Gumina kur i pa nji nga nji banorët e ndrŷm nên vrejtje.
- Balë Gjuri? - pyeti togeri.
- Shtëpi e parë këtu njehet ajo e Gjurejve. Zoti i shtëpís, Tuli, e djali i dytë, Staka, tek janë atje mbrêndë. Po Bala?
- Sadik, hajt e sjellma Tul Gjurin.
Tul Gjuri erdh i përsjellun prej gjendarit. U shikuen ftoftas me Fet Guminën.
- Ku e ké nji djalë t'andin? - e pyeti togeri.
- Ke motra e vet, n'Iballe.
- Ku te motra? Si i ra ndër mênd me shkue te motra ndër këto dit? - briti Fet Gumina plot me mllef në zâ.
Burri i Malsís e shikoi edhe mâ ftoftas se përpara, por me folë s'foli.
- E ké mshefë apo e ke çue me komitë? Ju njof mirë un - vazhdoi Feta me të dhânun.
- Kërkoje, mbasi po të thonë se e kam mshefë - përgjegji zymtë Tul Gjuri pa i u sjellë Fetës, por togerit.
Ky e urdhnoi gjendarin:
- Çoje te shokët.
Thirri Salon, kapterin e vjetër, edhe i tha:
- Merr dy gjendarë e shko te shtëpija e Gjurejve. Aty buej sundte. Nji patrollë ka m'u sjellë aty-pari gjith natën. Po t'u desht gjâ, lype në ndihmë.
Fet Gumina bâni:
- Po shkoi edhe un me tê, zoti toger.
- Bân si të duesh - i u përgjegj mërzitshëm oficjeri.
Feta mori edhe ai dy civila me vete. Kur arrijtnë ke shtëpija e Gjurejve, mâ e madhja e të gjithave në fund të katundit, ishte errë krejt.
Në shtëpí gjetën dy nuse e nji çikë. Pak mbrapa i a befi prej malit edhe nji barí dhênsh, djalosh katërmëdhetë-vjeçar.
Kapteri u përfal me grá edhe u diftoi se erdhi me kalue natën aty. U dha lejên m'e mbajtë djaloshin në shtëpí. Shkoi e zûni vênd n'odën ku i prîni njâna prej nuseve në fund të nji çardaku të gjatë. Edhe dy gjendarët me tê.
Fet Gumina, me dy të vett, u suell nji herë për rreth shtëpís kinse po shikoj mos ndodhet kush i mshefun, mandej shkoi e i a kapi bariut në vathë berrin mâ të majm edhe e theri pa bâ nji as dy.
- Na bâni zjarrm nalt, ju nuse - u tha me tallje gráve qi kishin zbritë poshtë turravrap porsa i lajmoi rrogtari për punën e berrit.
- Po bukë a keni gatue mjaft? - pyeti Feta mjesa po repte berrin, i ndihmuem prej dy burrave tjerë.
- Kena bukë, kena - përgjegji Syka, nusja e Balës, tue e shikue me sŷ mbushë me mënì.
- Po Balën ku e ké? - pyeti prap Feta edhe u zgerdhî.
- A s'të kanë kallzue trimat-a? - i a këthei grueja me zâ të prém.
- Prit sa të mbaroj këtu se due me t'a qitë poshtë shtëpin tue t'a kërkue. Veç mos më raftë në dorë...
- Me qeveri mund të na bâjsh gjithëshka të duesh... - i a priti idhtas Currlina, nusja e re e Stakës.
- Sa e egër qênke, moj nuse? - i u suell Feta asaj tue i a ngulë sŷnin shnjerzueshëm.
Ajo e mbështolli krejt fytyrën në shamí të mbyllët qi mbante në krye.
Si u rep mirë e mirë edhe u dlirë berri, dy djelmt e Fetës e ngjitën nalt n'odë të zjarrmit m'e shtî në hellë e m'e bâ ferlik. Feta u lëshue me kapë pula nëpër oborr.
- A s'të mjafton berri qi preve, he ty të prefët ujku - i briti Currlina.
Ai kapi edhe gjelin.
- Merr pula sa të duesh por gjelin n'a lên - e Currlina u lëshue me i a hjekë doret. Ai tue shtrëngue shpendin me të rrmaktën, shtrîni të djathtën kah trupi i nusés e qeshte shemtuetas.
Ajo vrik u shtëmâng. Ai i a përdrodhi qafën edhe gjelit me nji gzim mizuer ndër sŷ.
U ngjit nalt me pula e gjel ndër duer, tue sjellë gjithkah shikime vezhguese. I vênte roe edhe i çëmonte me mend të gjitha sêndet qi shifte.
- A po ndëgjoni, mori grá? - bërtiti n'odë të zjarrmit. - Me na bâ petlla boll e këta pula me na i fërgue në tëlyen. Po s'u bânë mirë, ju përdredhi kryet...

- III -

E Feta shkoi me ndêjë te kapteri. Ky, zdeshë kundrat e shpërthye setrën, po pinte duhan e po bisedonte me gjendarë.
- Hajde, bajraktar - i tha kur mbërrini Feta, tue u çue plot nderim me i a lëshue kryet e vêndit. Malsori ishte mik i togerit edhe i nênprefektit, kështu qi kapterit i u donte m'e nderue.
- Po si? - briti Feta: - s'ju kanë sjellë rakí këto shtriga?
Bariu vrapoi e prûni nji shishe me rakí e nji filxhan. Pinë të gjithë n'at filxhan tue urue njâni tjetrin.
- Paskan rakí të mirë - bani Saloja.
- Të gjith të mirat kanë: âsht nji ndër shtëpijat mâ të pasuna të këtyne malsive.
Mbandej tue ulë zânin e tue shikue ngultas kapterin ndër sy, shtoi:
- Do të kenë edhe pare...
Saloja tha:
- Duken gjind puntorë: vûna roe se arat i punojnë mirë. Âsht e para herë qi vî në këto ana.
- Losin bishtin fort - pohoi, tue trashue zânin me rândësi, Feta: - gjithmonë kundra qeverís...
- Kësaj here këta s'kanë luejtë, bajraktar. Post-komandën, qi ndêi dy javë pa asnji gjendar mbrêndë, s'e kishin përkitë aspak...
- Janë veleta. Prit, prit. S'e besoj se kalon kjo natë pa ngjarje. Komitën e kena rreth e rrotull. E këta janë në marrëveshtje me tê.
Kapteri nuk bzâni. Feta propozoi:
- A shkojmë e shofim shka po na pregatisin për darkë?
Në nji zjarrm të madh po piqej ferliku; në nji ânë të vatrës çika po bânte petulla me miell të bardhë, në fultere; në nji kusî tjetër po kuqeshin, zhytë në tëlyen, pulat e gjeli.
- Po pse m'u harxhue kështu, mori fisnike! - tha kapteri tue pá gjith'at pregatitje si me qênë darsëm.
Grát, të terrtueme, tue mbajtun kryet teposhtë, i a muerën ato fjalë për shpotí.
Saloja kapi dy a tri petulla edhe këthej n'odë ke gjendarët tue i dhamçue.
Feta zuni në nji anë barîn, atje poshtë mbas do thasve plot me drithë ku po kërkonte dishka me bishtuk në dorë. Malsori i a nguli gishtat në fyt.
- Fol: ku âsht mshefë Bala?
- Më lësho, bre burrë, se m'a more frymën. Tash nji javë s'âsht këtu.
- Jo, jo, të mshefun e keni këtu në shtëpi. Fol se të mbyta.
- S'âsht prá këtu, po të tham.
Djaloshi irnohej në fytyrë nga shtrëngesa e atyne gishtave të fortë, por s'dukej aspak i ligështuem.
- Po armët ku i keni?
- S'dij gjâ për armë: un jam rrogtar e dal gjithditën me gjâ në mal.
Feta e lëshoi. Bishtukun i a kish hjekë doret e vû mbi thasë të drithit. Filloi e i foli me të butë:
- Shif këtu. Në m'a bâjsh nji pûnë, të fali pare boll. Na njiherë këto.
Nxori kuletën edhe i lëshoi në grusht do korona.
- Prap tjera t'ap, veç bân si të tham un. Kur të jemi në sofër, del n'oborr e qit pushkë kundra pexhereve ku jena tue hângër. Hiç mos druej. Na alltin tek e ké. Nesër mbandej t'ap pare boll edhe të marr me vedi.
E i dha njânën prej dy alltive qi mbante në brez. Djaloshi hapte sŷt. S'donte t'i marri as paret as pushkën.
- Merri, po të tham, edhe bân si të kallzova. Përndryshej m'a shef sherrin trashë. Sa jena tue hangër bukë, a more vesht?
Feta këthei te kapteri. Bariu ngau me u kallzue gráve punën. Ato u trishtuen.
- Duen me na e bâ nji horrllek sundte.
Çika nisi me qá.
- A e lajmojmë kapterin? - këshilloi djaloçi.
- E gjete... Me paditë djalin te i ati. Mos fol marrína! - i a preu Syka.
Feta s'ndêi shum andej e prap doli kah grát.
- Cila âsht nusja e Stakës? - pyeti kot, pse ai mirë e dinte.
- Un jam. Pse? - përgjegji Currlina.
- Ec khâ me mue.
Nusja ngurroi.
- Ec, a ndigjove? - vikati burri idhnueshëm.
Grueja e re eci mbas tij si të shkonte m'u pré.
- Ku âsht arka qi shtîni fyshekët?
Currlina kuptoi hollë se ai kërkonte arkën e pareve.
- S'kena fyshekë. Shka patme, i dorzuen trimat.
- Tash po shofim. Ec e m'i çil të gjitha arkët e shtëpís.
- Shikò ku të duesh.
Nusja e çoi n'odë të vet edhe i a çeli arkën. Ai e muer me mênd se aty s'do të kishte gjâ, prandej nuk shikoi, por i u avit nuses vjedhtas me nji të dridhun të keq ke buza. Ajo lëshoi nji të britme. Hŷni n'odë Syka, qi ruente në çardak, të tânë kujdes e frigë për të kunatën. I a
përshpjeti edhe kapteri me dy gjendarët e me dy civilat.
- Ç'âsht zâni? - pyeti Saloja.
- Deshta me shikue a kanë armë të mshefuna.
- Vetëm nuk shikohet. Të më kishe thirrë edhe mue. T'âsht bâ gjâ nakel-a?
- S'u besoi aspak këtyne.
Saloja urdhnoi:
- Hâni, nuse, merrni dritat se duem me shikue shtëpín.
Shetitne gjithkah. Currlina hapte arkët. Mbrênda njânës Feta vûni roe nji kanavetë.
- Fyshekë?
- Jo.
- Hape.
Kishte pare. Armë e fyshekë s'gjetën askund.

- IV -

Djaloshi u shtroi sofrën e u solli gjellët.
Grát, mbledhë grumbull për rreth vatrës, bisedojshin me zâne t'ulta e të ngashrueme.
- Duhet me i ndrue vênd kanavatës, moj Currlinë. Ç'e ka shikue ai djalli!
- Djallë me bréna, lum motra. Ngusht kemi ra...
- Gjashtë ujq të tërbuem te shtëpija e pa mujtë me thirrë kênd në ndihmë...
- Jena krejt në dorë te tyne!
Nji shqetësim i mortshëm u rrëshqiti nëpër zêmra të dridhuna. Heshtën, të mjerueme. Tuba tuba mendime të frigueshme rrahshin flatrat e zeza mbi to. Gjâja e pasigurtë, nderi në rrezik. Ato, tri fêmna të brishta; ata gjashtë bisha t'egra.
- Ah zot, ndihmona! - dënesi tue shpërthye në vajë çika.
Currlina mëniente bukurín e fytyrës së vet.
E para qi thei heshtjen qe Syka. I tha Jakut, bariut djaloshar:
- Paleh alltín qi të dha ai dreqi.
Jakut i xhixhilluen sŷt; përgjegji:
- M'a lên mue: po e lypi puna, dij m'e ndezë edhe un.
- Bjere, bjere: due m'e pasë un ngjat vedit.
Nusja e Balës i a mori djaloshit armën edhe e mshefi ndër tesha të shtatit. Mbandej porositi të kunatën:
- Shko njitash, Currlinë, e ndrroi vend kanavatës. Çoje n'odën t'eme: aty tash po rrethohemi të trija sundte.
Jaku, tinzë gráve, shkoi poshtë e u armatos me nji drapën të mprehtë.
Feta, atje n'anë tjetër, i ngopun me petulla e me mish berrit e me pulë të pjekun, mbante sŷt kah dera e hapun e çardakut. Dy tri herë i bâni me sŷ bariut e, sa herë qi ky dilte, pritte krismën e pushkëve. Rrinte gati m'u vërsulë kah oda e pareve, sa t'u habitëshin gjendarët mbas
pushkve tue kujtue se u ra komita.
Kur, qe, i shkuen sŷt te Currlina qi po kalonte tue u grabitë shpejt me trup nëpër çardak. U hodh edhe ai me mjeshtrí prej shokve mbas nji grime e doli. Pau gruen me kanavatë të rândë ndër duer tue dalë prej nji ode e tue u futë në nji tjetër.
- Ah, kuçka e kuçkës!
E u lëshue mbas soje. Ajo i a mbylli derën për së mbrêndi. Ai nuk briti për mos me u ndëgjue prej kapterit. Por, me nji kopane të fuqíshme krahi, shpërthei derën.
Sykës i arrini zhurma e derës n'odë të zjarrmit. I bâni çikës qi fergllonte në shtat si thupra:
- Rri, ti Rrece, këtu e mos luej vêndit.
- Rrij un me tê, Syke - tha Jaku tue rrokë drapnin.
Por nusja e Balës s'e ndëgjoi fjalën e tij: ish flakrue atje n'odë.
Currlina, ndrŷ kanavetën n'arkë, qëndronte midis t'odës. Feta i a kish vu grykën e alltís në gjoks e me zâ të këndirun po i thonte: "Epma çilsin se të çarta!" Nusja, e zverdhueme në fytyrë, shtrëngonte brêzin me të dyja duert. Ai i a nxori çelsin prej brezit, i dha nji të shtŷme, edhe hapi arkën tue i a ngrehë përpjetë kapakun. U përkul me kapë kanavetën.
Tingulloi i rreptë zâni i Sykes.
- Mos e prek se të vrava!
Ai u suell me hov edhe pau gruen, me alltije të ngrehun kah ai.
Por dikush, përmbrapa, asaj i a uli krahin edhe armën.
- Shka lypë ti këtu? - filloi zâni i Salos.
Malsori muer me qeshë. Por kapteri s'e kishte periqeshët.
- A din se na jena gjendarë të shtetit? A din se na kena për detyrë kryesore me mprojtë gjân e nderin e popullit, bre hajdut se s'je tjetër?
- Mos na i fol bajraktarit ashtu - ndërhyni nji ndër civila, qi rrinte afër derës me shokun.
- Un s'duroj... - filloi me thânë Feta, trimnue prej fjalve të ndjeksit të vet.
- Këtu s'ka bajraktar as prralla, këtu jam un përfaqësues i shtetit qi s'lên as me vjedhë as me i mbetë kuj në qafë... Shka kujtove se, tue qênë un këtu, po të lâ ty me grabitë këto grá pa mashkull në shtëpi? Shqiptare jânë edhe këto.
- Kapter, rrudhe gojën...
Saloja u zbe.
- Mue më thue me rrudhë gojën?
Desht të vênte dorën në brêz, por dy pushkë kërsitën e Saloja u rrëzue. Grát lëshuen nji këlthimë të thershme.
Feta kishte qitë. Sa pau kapterin për tokë, u vërvit kah dera, ku gjendarët e civilat u kishin kapë armët njâni tjetrit. Dy, katër, gjashtë, tetë pushkë kumbuen nëpër çardak.
Feta me dy shokët i u zbritën rrokopujë shkallave. U ndëgjuen qêjt tue lehë jashtë. Zâne të pështjellueme tingulluen në heshtje të natës. Mbandej nji thirrje e qartë.
- Ndal! Ndal!
Nji batare pushkësh. Civilat, në t'ikun, kishin ndeshë në patrollën qi siellej tue ruejtë rreth shtëpís, si mbas urdhnit të togerit. Feta edhe njâni prej dy shokve të tij u gjetën të nesërmen dekun. I treti ishte zhdukë.

- V -

Kur çeli sŷt, Saloja vrojti tri fytyra të reja prirë me nji kujdes motrash mbi tê. Grát po i a freskojshin me peca, ngjye në rakí, supin e krahit të varruem.
Ai përshpëriti:
- Gjendarët?
Dy gjendarët u avitën. I shëndriti fytyra kapterit të vjetër kur i pau shndosh.
- Qindnò, Salo, se e ké të lehtë!
I plagosuni buzqeshi e mbylli sŷt. Nji kënaquní e gjallë e e thellë i a lëmonte shpirtin. N'at skâj të humbun malesh, drejtësija, n'emën së cilës ai barte petkun edhe armët, kishte shkrepë si rrufeja mbi bakëqijt nëpër vepër të tij. Ndiente ndër duer të njoma qi i a lidhshin varrën nji dashuní plot mirnjohje. I lum. I lodhun pak prej gjakut të derdhun, por i lum, sepse ai gjak tue u derdhë tregoi se gjendari âsht vllá i armatosun për gjind të drejtë pa mproje. Kuptonte prej së dridhunit dashunuer t'atyne duerve të reja se ato tri grá, n'at natë qi nisi m'u shtjellë mbi to plot tmerë e mjerim, kishin ndie papritmas tue u shtrîmun sipër tyne flatrat e mëdhaja, mburojë e së drejtit, të nânës Shqipní.

COMMENTS