Dritëro Agolli - poezi të zgjedhura

Dritero Agolli poezi të zgjedhura
Për stinën e mollëve në fshat

Përtypen të gjithë,
Përtypen kudo: në rrugë, në kopshte, në ara...
Faqet e mollëve skuqin mes fletëve
Dhe janë të lara, të lara
Nga vesa e bardhë e netve.
Përtypem dhe unë,
Se s'mund të qëndroj veç të tjerëve,
Se s'mund t'i përbuz e t'i fyej faqet e mollës,
Që skuqin për njerëz mes njerëzve,
Që duan përkëdheljen e dorës,
Që duan t'u bësh dhe pak kompliment:
"O bukuroshe, më çmendët vërtet!"

Një shkrepëse

Ndizmë, vëlla një shkrepëse
nën qiellin e zi,
një shkrepëse të brishtë shprese
në errësirën me shi.

Në errësirën e dhjamur si pelte,
kur ndihet të zbresë acar.
E dini ç'do të thotë një shkrepëse,
një fije e hollë si bar?

Vetmija

E vetmuar ti, i vetmuar unë
Nga e diela deri tek e diela.
S'ke ç't'i bësh, nuk dilet tek kjo turmë
Dhe sikur t'i ngjitësh shpirtit vela.

Ja, për shembull, vela shpirti pati,
Do lundrosh me velat nëpër dete,
Përsëri do kthehesh tek krevati,
Po atë vetmi do kesh me vete.

Dhe këputen ditët si tespihe
Nga e diela deri tek e diela.
S'i shpëtojmë aspak kësaj vetmie
Dhe nëse na zgjojnë në treqind gjela.

Mjegulli i dashurisë

Kur ikja larg, drejt teje vija;
Kur vija afër, ikja larg.
Për dreq më trembte largësia
Dhe afërsia bëhej çark.
As e kuptoja si të desha,
Një mjegull pus, një çmenduri,
Si një poet që shkruan vjersha
Dhe ndez një shkrepse, i bën hi.
Dhe ndofta kjo ish dashuria:
E çakërdisur kuturu...
Për dreq më trembte largësia
Dhe afërsia gjithashtu.

Kohë më vonë

Kohë më vonë e ndofta më shumë,
Kur të ketë bleruar një dardhë
Dhe kur lumi në prill të zbresë me shkumë,
Unë e di, do vij me kalin e bardhë,

Para jush do shfaqem, - që s'patët fat të më njihni,
Se disa nga ju vërtet u lindën më vonë
Dhe të tjerët mbase s'e dinin
Që mes tyre jetoja diku në një dhomë

Dhe shkruaja librin e fundit
Të vështirin, korrigjuar radhë më radhë. -
Unë e di, do vij kur ju të notoni mes gjumit,
Mos harroni, do vij me kalin e bardhë.

Elegji për qenin

Më dhimbsesh qen i vogël! S'pate fat,
të ktheheshe në oborrin e shtëpisë...
U shtrive i përgjakur mbi asfalt,
nga një makinë e egër e pashpirt.
E ç'deshe ti që dole shpejt e shpejt,
në mes të rrugës nga një dushk a ferrë?
Njeriu shtyp mikun rrugën kur ia pret,
dhe jo pastaj një qen qyqar të mjerë!

Pulëbardha

Pulëbardhën në rërën e lagur e gjetëm,
E kishte thyer këmbën nën gjurin e brishtë.
E kishin lënë shoqet në bregun e detit vetëm.
E kishin lënë e askush nuk e priste.

Pulëbardhën në dhomën tonë e shpumë
E u mësua me ne si njeriu i shtëpisë.
Veç nga dritarja shikonte detin me shkumë
Dhe valën që ngrihej mes shiut dhe stuhisë.

Jetoi pulëbardha shumë në dhomë
Po humbi papritur një ditë.
Një ditë kur deti hidhej mbi rërën e njomë,
Një ditë kur vinin stuhitë.

Dhe shkuam në det ta kërkonim,
Kur vala me valën si deshët kokat kishin përpjekur
Dhe era dhe retë rënkonin.
Dhe e gjetëm pulëbardhën të vdekur...

E pamë!
Kishte hapur krahët e bardhë në rërën e njomë.
E pamë!
Ndofta nuk donte të vdiste në dhomë...

Dëbora

Gjyshin kujtoj kur më thoshte një fjalë,
Kur borës së heshtur i binim përmes:
Dëbora hesht kur është e gjallë,
Dëbora flet atëherë kur vdes.

Dhe sikur...

Dhe sikur në botë ti mos ishe,
Do jetoja si çdo gjë që jeton,
Veç pa ty kjo botë do lëvizte
Siç lëviz pa ngrohje një vagon.

S'ma zëvendëson ti botën mua,
S'të zëvendëson as bota ty,
Por sa botën sigurisht të dua,
Kur jetojmë e vdesim tok të dy.

Tek e ëma s'vinte sa ish gjallë

Tek e ëma s'vinte sa ish gjallë,
Mbase vinte, por besoj se rrallë.

Erdhi kur e shpuri në varreza
Sypërlotur, veshur me të zeza.

Ah, tek nëna s'vinte sa ish gjallë,
Dhe tani në varr i shkon çdo javë.

Një mëkat, që ndofta s'lahet kurrë,
Shkon e lan, ku nëna fle nën gurë...

Çatia e vjetër

Ky dimër do ketë shira dhe erëra shumë,
Këtë e ndiej se kockat më dhëmbin;
Do të ketë breshër, dëborë e furtunë,
Të gjitha këto do na çmëndin!

Ndaj mendja më shkon në shtëpinë,
Strehën e nënës së ngratë;
S'ia ndreqa dot në verë çatinë,
S'më dilnin paratë.

Tani çatia e vjetër do rrjedhë
Dhe trualli do bëhet lara-lara nga pellgjet;
Nëna supit batanien e grisur do hedhë
Dhe si guriçkë në qoshen e thatë do dergjet.

Megjithatë nga andej s'do t'i iket,
Le ta mërzisin pikat në truallin e lagur;
Si një kandil gjer në vajin e fundit do digjet
Nën strehën që bashkë me të është plakur.

Peizazh në fund të vjeshtës

Shiu me gjyma tokën e lau skaj më skaj,
Djersën ia hoqi nga gjoksi e sqetullat;
Rrjedh uji nga trupi i lagur i saj,
Rrjedh nga flokët e vetullat.
Dushi i madh gjëmon e zien anembanë.
Ç'bëhet kështu?
Pas punës toka e lodhur pastrohet,
Toka vjen erë uji si një grua pas banje;
Me çarçafë të bardhë në dorë dimri afrohet
Dhe qesh: "Ta mbuloj, mos më ftohet!"

Pelegrini

Unë jam prej kohësh pelegrin
udhëtar në vendin e shpresës së thyer
jam ndarë pa dashur nga karvani im
mes shtigjeve nga vapa e shirat gryer.

Kërkoj karvanin tim në renë e shpat
karvanin që e ka ndëruar drejtimin me kohë
ndaj në udhë jam krejt i humbur, jam fillikat
me shami të grisur lidhur në kokë.

Për ujë buza ime u dogj u bë zhur
dhe sytë më shpojnë nga shterja e lotit
më duhet të arrij karvanin e tretur qëkurë
çapitur mes vapës, mes shiut e të ftohtit.

Unë jam prej kohësh pelegrin
shtegtar i karvanit të humbur
dhe bart në kuriz një premtim
të dhënë gjyshërve të mundur.

Dashuri e vështirë

Ti në kanape tani dremit
Ndofta gjumi ende s'të ka zënë,
Abazhuri mbi qerpikë ndrit
Libri nga gishtërinjtë të ka rënë.

Para teje ndal mendimi im:
Jemi dashuruar edhe sharë
Jemi ndarë shpesh në udhëtim,
Por drejt njëri-tjetrit kemi ngarë.

Dhoma hesht e rruga larg gjëmon
Ti sheh ëndrra kaltëroshe shumë
Unë, ndonëse pi dhe mogadon,
Mezi fle, se jam njeri pa gjumë.

Të kam pasur ëndërr çast e orë,
Ëndërr të trishtuar dhe të mirë
Po të jem vërtetë një Pitagorë
Ti je teorema më e vështirë...

COMMENTS